De Ontwakende Mens

Er was eens ……..

Sprookjes zijn er niet alleen voor kinderen. Ze kunnen ons ook, en misschien juist, op latere leeftijd grote wijsheid verschaffen. Zo moest ik laatst denken aan het sprookje van Sneeuwwitje.

Ik zie in dit sprookje een beeld van de Slapende Mens, die na vele eeuwen, weer wakker kan worden. Ook valt mij een overeenkomst op met de Val van de mens uit het Paradijs.

Sneeuwwitje – de schoonste – staat hier voor de nog zuivere mens, de mens die zich nog in het Paradijs bevindt ofwel, nog volledig is verbonden met zijn Zelf. Het is de slang in het Paradijs en de boze stiefmoeder in Sneeuwwitje, die de Mens verleidt, waardoor de mens ten val komt. De Mens raakt afgescheiden van zijn Zelf en identificeert zich met zijn lichaam, zijn ego en met de wereld.

Sneeuwwitje is na het eten van de appel (misschien meer symbool voor de dualiteit, dan van de kennis goed en kwaad) niet dood, maar zij slaapt, zij ligt in coma. In haar glazen kistje leeft de Mens in de wereld, althans zij denkt te leven, te leven in vrijheid. In werkelijkheid zit zij gevangen achter glas in een wereld van illusie.

Maar eens zal de prins verschijnen, eens zal de Mens uit zijn sluimer, zijn illusie, worden wakker gekust. Het is het Zelf dat uiteindelijk kans ziet om door de sluier van illusie heen te prikken en de Mens weer bewust te maken van wie hij/zij werkelijk is.

We zien dat veel mensen zich nog (onbewust) krampachtig verzetten om wakker te worden. Immers, de glazen kist waarin zij zitten opgesloten, biedt tevens een enorme (schijn) zekerheid. De zekerheid van het bekende, vertrouwde, en vooral ook die van een wereld die het beste met ons voorheeft. Een wereld waarin we niet volledige eigen verantwoordelijkheid hoeven te dragen, er wordt immers goed voor ons gezorgd. En wanneer dat niet zo is, kunnen we er tegen aan schoppen, met de vinger naar de ander wijzen.

Eigen verantwoordelijkheid betekent uit het glazen kistje stappen en zelf verantwoordelijkheid dragen. Het betekent ook dat alles waar je voorheen een gevoel van zekerheid aan ontleende wegvalt. Je ontdekt dat je nog maar één zekerheid hebt, en dat ben jijZelf. Vanaf dat moment is dat de enige plek waar jij je zekerheid en veiligheid én Eenheid kunt vinden. En dat is het Paradijs. Het Paradijs waaruit je nooit verjaagd bent, maar zelf bent uitgevallen. Net als Sneeuwwitje, die (net als Eva en Adam) zelf viel voor de verleiding en een hap uit die prachtige heerlijke appel nam. De appel die vanaf dat moment de voeding van de Mens zou zijn.

Is het dan een fout in de schepping geweest of van de Mens zelf, dat hij een hap uit de appel nam? Ik meen van niet. Die appel, of de wereld van de dualiteit, heeft de Mens de mogelijkheid gegeven zichzelf (opnieuw) te leren kennen. Het Licht kan zichzelf immers niet kennen, wanneer er niet ook Duisternis is. Het is een enorm groeiproces waar de Ziel doorheen gaat om zichzelf volledig Bewust te worden van zijn eigen grootsheid en van de Eenheid waar hij deel van uitmaakt. En zo keert de Mens weer terug naar zijn eigen Paradijs, …. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Maart  2022